Saint-Sulpice-La-Pointe
Saint-Sulpice-La-Pointe

Saint-Sulpice-La-Pointe

Saint-Sulpice-la-Pointe

Halfweg tussen Toulouse naar Albi, ligt vlak aan de autostrade een klein dorpje dat zo over het hoofd gezien zou kunnen worden: Saint-Sulpice-La-Pointe. Hoewel het dorpje slechts “een scheet groot” is, zoals we dat in België zo mooi zeggen, is het een tussenstop die voor groot en klein de moeite waard kan zijn. Je verliest er in ieder geval niets mee om er eens te gaan kijken!

Castela van Saint-Sulpice-La-Pointe

Saint-Sulpice-la-pointe ligt op de samenvloeiing van de Tarn (de rivier waar het département zijn naam aan dankt) en de Agout. Op de oevers van deze laatste, richt ridder en edelman Sicard Alaman in 1240 een “motte castrale” op. Dit is een artificiële heuvel waarop een uitkijktoren of een kasteeltje wordt gebouwd ter verdediging van de omringende gronden. Vlak voor zijn zijn dood schenkt Alaman een aanzienlijke som geld aan de kerk om het primitieve fort van een kapel te voorzien. Later, bouwen zijn nakomelingen het fort verder uit tot een waar kasteel (of “Castela” in het Occitaans). Dit zal jammer genoeg slechts enkele eeuwen overleven. Gedurende de hugenotenoorlog, vallen de protestanten het ommuurde katholieke dorp binnen. Deze inval zal zowel het dorp als het kasteel volledig verpulveren.

Vandaag de dag blijft er van het kasteel maar weinig meer over. Boven op de heuvel vinden we de ruïnes van een groot gebouw met gotische gewelven, dit was oorspronkelijk de 12e eeuwse kapel. Daarnaast een klein, fijn torentje, amper 3 meter hoog. Dit is wat overblijft van de kerker van het kasteel. De rest van het kasteel wordt na de religie-oorlog volledig ontmanteld door de inwoners van Saint Sulpice om er het dorp mee herop te bouwen. Dit was zeer gebruikelijk in die tijd.

De tunnels van het kasteel

De site van het kasteel verbergt nog een ander stukje geschiedenis. Hoewel aan het oppervlak niet veel meer van het kasteel overblijft, is dit ondergronds een heel ander verhaal. We vinden er een netwerk van goed bewaarde tunnels terug dat toentertijd dienst deed als schuilkelder tijdens vijandelijke aanvallen. Hoewel de titel anders doet vermoeden, zijn deze tunnels ouder dan het kasteel en worden ze pas later aan het kasteel verbonden om als vluchtroute te dienen.

Achter een sjofele ingangsdeur vinden we 142 meter aan bijna 2m hoge tunnels, voorraadkamers en leefruimtes. We vinder er zelfs een ruimte terug die naar alle waarschijnlijkheid dienstdeed als kapel. Om aan het mysterie toe te voegen vertelt een plaatselijke legende hoe gravin Jeanne II de Boulogne de tunnels gebruikte om in het geniep munten te smeden, een privilege dat enkel aan de koning toebehoort. Ze kreeg hierdoor de bijnaam Jeanne la Faussaire (Johanna de vervalster) en werd hiervoor later ook veroordeeld. (Indien u de tunnels wil bezoeken, denk er dan aan om een plaatsje te reserveren!)

Het "duivenkot"

Onderaan de heuvel staat een bakstenen toren. Het gaat hier om een duiventil gebouwd in 1810 die nog steeds in gebruik is. In fel contrast met de traditionele rode baksteen waarmee de volledige toren is opgetrokken, bevind zich net onder het dak van de toren een groene, glazige band. Het gladde oppervlak van deze gelakte baksteen zorgt ervoor dat knaagdieren niet tot aan de duiven kunnen klimmen. Hoewel er in het Tarn maar liefst 1700 van deze duiventillen geregistreerd zijn, is dit de enige til van de regio waarvan de dakconstructie de vorm van een politiehelm aanneemt.

Eglise Notre-Dame-Saint-Sulpice

Kasteelheer Gaston Fébus, geeft eind in 1381 de opdracht om een kerk te bouwen in Saint-Suplice-la-Pointe. Na zijn dood (1391) worden de werken een halt toegeroepen. Graaf de berry, Fébus’ opvolger is van mening dat de klokkentorens niet hoger mogen zijn dan zijn kasteel. Na zijn ontering, in 1412 worden de werken hervat om uiteindelijk pas in 1447 ten einde te lopen. Hoewel de kerk zelf binnen en buiten sober is aangekleed, geniet ze van een imposante façade met 3 typerende klokkentorens, oorspronkelijk hielpen deze uitkijktorens de bastide ter verdediging tegen aanvallers.

De kerk is interessant, maar verre van de mooiste in de contreien. Aan de buitenkant wordt de imposante façade opgeleukt door een rij van gezichten, het lijkt erop dat ze verschillende ambachten moeten voorstellen. Verder is de buitenkant sober en vergelijkbaar met iedere kerk die je in de regio tegenkomt. Binnenin vinden we dezelfde ingetogenheid terug. De muren van de gotische kerk zijn, met uitzondering van de apsis en een enkele nis, onbekleed. Door deze simpliciteit vallen de details des te meer op. De muurschilderingen achter het altaar zijn de moeite waard en een detail dat we niet vaak terugvinden in de regio. De kansel (of de preekstoel) bevat de afwerking en details die we van de gotiek gewend zijn.

Ophangbrug

Eeuwenlang zorgen veerboten voor de oversteek van de Agout en de Tarn in de buurt van Saint Sulpice, tot in in 1824 en 1847 vooraanstaande inwoners van Rabastens, Couffleux en Saint Sulpice gezamenlijk beslissen om dit probleem voorgoed op te lossen door de rivieren te overbruggen. Om hun investering te rentabiliseren krijgen ze het recht om tol te vragen om de bruggen te betreden. Het tolhuis bestaat nog steeds (geen paniek, de oversteek is tegenwoordig gratis!). De meest merkwaardige constructie van de twee is de latere ophangbrug over de Agout.

Aanvankelijk is de brug over de Agout een houten ophangbrug, jammer genoeg weerstaat ze niet aan de zware overstromingen van 1930 en wordt het 22-meter-hoge brugdek volledig door de woelige rivier meegesleurd. Een jaar later start de heropbouw maar ditmaal niet in hout, wel volledig uit metaal, met in het midden plaats voor een asfalten wegdek. Het is een van de laatste bruggen die op deze manier is opgetrokken.

Conclusie

Wanneer je in de buurt bent, is Saint-Sulpice-la-Pointe een bezoekje waard. Er is voldoende te beleven om er enkele uurtjes zoet te zijn en dit niet enkel voor volwassenen, maar ook voor kinderen. Het dorp op zich is niet veel soeps, maar dat maken de bezienswaardigheden hierboven helemaal goed. Saint-Sulpice geeft ontspannen en ongedwongen gevoel, het is er geen koppenlopen en je kan er van de rust genieten. Rijdt er daarentegen geen uren voor om, want dan zou het wel eens kunnen tegenvallen.

In dat geval kun je gewoon genieten van onderstaande picturedump!

Laat een reactie achter

%d bloggers vinden dit leuk: